Zorgen doe je samen: een ochtend vol verbinding in Club Schalkwijk

De Zorgdialoog

De zaal van Club Schalkwijk vulde zich met mensen die iets gemeen hebben: ze denken na over de zorg van morgen. Wijkplatforms, sociale platforms, cliëntenraden, wijkverbinders en vrijwilligers schoven aan tafel. De bijeenkomst was georganiseerd door het Spaarne Gasthuis en vertegenwoordigers van wijkplatforms Yvonne van Schie en Riet Ooms. Namens het Spaarne Gasthuis opende Priscilla Verwoert van Spaarne Labs de ochtend met een heldere boodschap: de zorg verandert snel en dat raakt ons allemaal. Het Spaarne Gasthuis doet onderzoek naar de toekomst van zorg in de regio en juist daarom is het gesprek met inwoners zo belangrijk.

Hoe oud ben jij in 2040?

Een simpele maar krachtige vraag stond centraal: hoe oud ben jij in 2040? De antwoorden op de ingevulde werkbladen liepen uiteen van 47 tot 92. Die vraag maakte het ineens heel concreet. Iemand van 67 schreef dat ze als inwoner wil leven in een “ecosysteem”, als mantelzorger voor haar vader met alzheimer zorgt en als vrijwilliger in het hospice en de wijk actief wil zijn. Iemand van 90 vulde simpelweg in: als inwoner “zorgbehoevend”, als mantelzorger “ik doe het zelf zo nodig.” Eerlijk en herkenbaar.

Klein beginnen, groot denken

Uit de gesprekken aan tafel kwamen mooie inzichten naar boven. Deelnemers waren het erover eens: zorg organiseer je klein en dichtbij. “Klein houden, niet te groot maken,” schreef een deelnemer. Een ander noteerde: “Meer in contact komen en blijven met de doelgroepen en organisaties.” De kracht zit in de buurt, in de straat, in de ontmoeting. Iemand droomde hardop over wonen in een zorgcirkel met buren. Een ander noemde het ziekenhuis als mogelijke ontmoetingsplek.

Verlegenheid en handelingsperspectief

De presentatie liet ook de minder makkelijke kant zien. Mensen willen wel helpen, maar weten niet hoe. “Wil geen bemoeial zijn.” “Durf niet, staat gek.” En tegelijk: “Wil wel maar wat kan ik doen?” Die verlegenheid is herkenbaar, maar ook overbrugbaar. De ochtend liet zien dat het gesprek zelf al een eerste stap is. Zoals één van de deelnemers opschreef als kans om in verbinding te blijven: “Open staan voor wat anderen bewegen en wat nodig is.”

Zorg is een maatschappelijk vraagstuk

Priscilla liet ook de grotere context zien. De zorgverschillen in Nederland zijn groot: mensen met een laag inkomen en lage opleiding leven gemiddeld 15 jaar minder lang in goede gezondheid. Het personeelstekort in de zorg groeit naar verwachting naar 190.000 medewerkers in 2033. Jonge verpleegkundigen lopen weg uit het vak. “Ze moeten gewoon meer personeel aannemen!” was een herkenbare reactie op de slides. Maar iedereen weet: het is niet zo eenvoudig. Het is een maatschappelijk vraagstuk dat ons allemaal raakt.

Wat is jouw lapje?

Met de metafoor van de lappendeken, ontleend aan het boek De logica van de lappendeken, vroeg Priscilla aan iedereen: wat is jouw lapje? Welke kansen zie jij om in verbinding te blijven? De ingevulde formulieren lieten een rijke verscheidenheid zien. Hans Reijnders, gepensioneerd en actief bij wijkplatform en buurtuin Texelhof, schreef: “Hopelijk in de toekomst in een zorgcirkel.” Mohamed Mounji van Stichting Samen Haarlem wil doorgaan met het organiseren van zorgdialogen en jonge vrijwilligers betrekken. Renate van Hulten van Buurts ziet kansen via buurtfeesten, een fitmarkt en een sociaal loket. Allemaal lapjes die samen een deken vormen. Boeiende gesprekken volgden.